افکارم برای خودم دوره می کنم...

این روزهای مغزم پر از افکار مختلف انقدر پر که نمیدونم به کدوم بیشتر و به کدوم کمتر فکر کنم... زندگی با همین حالت قبول کردم ، سعی کردم راحت بگیریم من قرار نیست آدمی باشم که همه چیز تغییر میده و این به خودم قبولاندم، من یاد گرفتم معمولی زندگی کنم از همین پیاده روی های عصرهای پاییزی تا ونک لذت ببرم، بیشتر با دوستم کافه میرم، بیشتر میخندم و بیشتر سفر میرم، سعی میکنم نظاره گر بشم... فکر کنم آگر خونه ام بالکن داشت که عصرهای خودم به یک چای و سیگار مهمون کنم الان دیگه خوشیم کامل بود... ...

از شدت اوضاع بد روحی نمی دونم چی کار کنم... سعی می کنم فکر نکنم ولی نمیشه دوست دارم بی خیال هم چیز بشم ولی نمیشه... دوست دارم رها بشم تو بی زمانی... دارم خودم به در و دیوار میزنم از این وضعی که از نظر بقیه هیچی نیست بیام بیرون.... واقعا هیچی نیست از نظر من خیلی بزرگه، انقدر از این احساس پوچی و هیچی خسته شدم که حالم داره از خودم بهم میخوره... فقط میخوام یک مدت زمان بایسته همین......

تصمیم گرفتم شروع به معاشرت با افراد کنم، هفته قبل چهارشنبه تولد یکی از دوستان بود و کلی خوردیم، خندیدیم و رقصیدیم.... شب جنازه رسیدم خونه و تا وسایلم جمع کردم شد ساعت 2 و 5.5 صبح هم باید میرفتم فرودگاه، تو خواب و بیداری رفتم و ساعت 8.5 رسیدیم گرگان و نیم ساعت منتظر شدم تا دوستم بیاد دنبالم و دو دو روز خوب تو جنگل و هوای خوب روستای زیارت گذروندم و شنبه برگشتم سر خونه و زندگیم... دوشنبه شب رفتم مهمونی که مربوط به یک عده آدم هنری بود و قبل از شروع شدن خلاف سنگینشون (کشیدن علف) برگشتم خونه، دیروز زنگ زدم به یک دوستی که خیلی وقت ندیدیم و براش گل گرفتم و رفتم دیدنش و...